‘Με το Α και το Β …”σαν παιδικό, χαρμόσυνο τραγουδάκι σε σχολικό αλφαβητάρι…
Το δικό μας Α.Β. (όπως συχνά υπέγραφες), ο Α…λεξάνδρος Β…ουιδάσκης … ή αλλιώς ο Αλέκος…ο Αλέκος μας…
40 ημέρες μνήμης…
Πώς να μιλήσουμε σε χρόνο παρελθοντικό για έναν Άνθρωπο που η απουσία του είναι τόσο αισθητά παρούσα …;;!!
“Ο κύριος Αλέκος είναι ο Δάσκαλος με την ευγενική φωνή”… είπε κάποτε ένα παιδί…
Ο Δάσκαλος που…αντί για μολυβάκια και μυρωδάτες γόμες…μοίραζε σπόρους και μοιραζόταν ιστορίες με τα παιδιά …
Ένας Δάσκαλος…με μάτια γλυκά, σχεδόν παιδικά, μόνιμα γελαστά, που…αν κάτι τον στενοχωρούσε, αρκούνταν στο να χαμηλώνει το βλέμμα και να συλλογίζεται πρώτα ποιο είναι το δικό του φταίξιμο…
Ο Αλέκος έμπαινε στο σχολείο πρώτος απ’ όλους μας κι άνοιγε πόρτες και παράθυρα για να μας υποδεκτεί.
Ο Αλέκος είχε πάντα να σε “φιλέψει” με μια μαντινάδα, μια τρυφερή κουβέντα, ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, ένα ζεστό βλέμμα… διεισδυτικό, αθώο, άκακο…
Τόσο αξιοπρεπής, τόσο μερακλής, τόσο κοντά στην Παράδοση και ταυτόχρονα με σκέψη και ψυχή τόσο νεανική που την πρόδιδε ακόμη κι η περπατησιά του και η απίστευτη αλαφράδα που είχαν τα βήματά του στον χορό!
Αν ο Αλέκος ήταν…ιστορία, θα ήταν βουκολική…απ’ εκείνες του χωριού και της φαμελιάς του…
Αν ήταν τραγούδι…θα ήταν κρητικό παραδοσιακό, αυτοσχέδιο και ζωηρό…
Αν ήταν συναίσθημα…θα ήταν καλοσύνη… απ’ αυτή που δεν πιστεύεις ότι θα βρεις…
Αν ο Αλέκος είχε φτερά…θα ήταν Άγγελος………….🥀
Μα πέρα από όλα τα “Αν”… ο Α…λέκος ήταν Ά…νθρωπος… απ’ εκείνους που μας κάνουν να αναθαρρεύουμε στη σκέψη ότι Υπάρχουν…
Αλέκο…λείπεις… λείπεις κάθε μέρα και περισσότερο…από τον Κόσμο , από την Οικογένειά σου,
το 12ο Δημοτικό…
τους παλιούς μαθητές σου, εμάς τους συναδέλφους…και φίλους σου…
Η αύρα σου αφήνει πίσω μια “αγιοσύνη”… μιαν ευλογία μέσα μας και γύρω μας…σε τούτες τις τάξεις που συμπορευτήκαμε.
